शेतात राबणारा माझा शिवाजीराव,

घामाच्या थेंबातून घडवतो भविष्याचं गाव।

उन्हातान्हात न थांबता उभा राहतो खंबीर,

मातीशी नातं जपणारा, कष्टाचा तो शिल्पकार वीर।


नांगर धरता हातात, डोळ्यांत स्वप्नं मोठी,

पिकांच्या डोलण्यात दिसते आशेची ज्योती।

वादळ, पाऊस, दुष्काळ येवो कितीही वेळा,

हार मानायचं नावच नाही त्याच्या कपाळाला।


सकाळची पहाट त्याला हाक मारते आधी,

चुलीच्या धुरात मिसळते त्याची जगण्याची साधी गाथा।

भाकरीचा घास खाताना समाधानाचं हसू,

कष्टातूनच उमलतं जीवनाचं खारं-गोड रसू।


नाही पद, नाही सत्ता, नाही मोठा दरबार,

पण मातीच्या कुशीत आहे त्याचा खरा संसार।

शिवाजीराव म्हणजे कष्टाचं जिवंत गाणं,

शेतात राबणारा — आमच्या गावाचं अभिमानाचं मानणं।


                    - गणेश चापुलकर