“पणाला लावलेले सर्वस्व”

पणाला लावतो तो स्वतःला,
पण कधी जाहिरात करत नाही,
स्वतःच्या स्वप्नांपेक्षा आधी
विद्यार्थ्याचं भविष्य मोजतो तो, माघार घेत नाही.

तुटक्या वर्गात, अपुऱ्या साधनांत,
घडवतो स्वप्नांची वीट,
फळ्यावरचा प्रत्येक शब्द
उद्याच्या आयुष्याची ठरतो दिशा नीट.

पायपीट करत गावोगाव,
डोळ्यांत आशेची पालवी,
“मुलगा घडला पाहिजे”
हीच त्याची अखंड आराधना ठरावी.

कधी मान नाही, कधी दाद नाही,
कधी प्रश्नचिन्ह समाजाचं,
तरीही न झुकता उभा राहतो,
तो खांब असतो शिक्षणाचं.

स्वतःचा थकवा लपवून,
हसत देतो धीर,
एका मुलाच्या यशातच
सापडतो त्याचा संसार सारा, समाधानाचं शीर.

त्याला सत्ता नको,
ना पुरस्कारांची आस,
एक विद्यार्थी माणूस व्हावा
यातच त्याचा श्वास.

शिक्षक म्हणजे
नुसता व्यवसाय नव्हे,
तो काळजातून उगवलेली
समर्पणाची शपथ असते.
जी कधीच फेडली जात नाही.

- गणेश चापुलकर