मन्‍याड काठचं जीवन

मन्‍याड नदी वाहते शांतपणे,
काठावरचं जीवन गुंफते आपुलकीने।
पाण्याच्या लाटांत उमलते पहाट,
घागर घेऊन येते घराघरांत गोड बात।

धोबी कपडे धुते दगडावर बसून,
मच्छीमार टाकतो जाळं आशेने हसून।
गुरं पाणी पितात सावलीत थांबून,
बालपण खेळतं वाळूत धावून।

नदीच्या काठावर शेतकरी राबे,
माती-पाण्याच्या संगतीत स्वप्नं पेरावे।
भाजीपाला हिरवा, पीक सोन्यासारखं,
मन्‍याडच्या कुशीत जीवनच सुंदर घडतं.

संध्याकाळी आरती, दिवे लुकलुकती,
ज्येष्ठांची प्रार्थना पाण्यात मिसळती।
सण-उत्सव साजरे काठावरच सारे,
नदीच देते आनंदाचे उधाण भारी.

मन्‍याड केवळ नदी नाही गावाची शान,
तीच आहे जगण्याचा श्वास, माणुसकीचा मान।
काठावरचं जनजीवन सांगतं एक गीत,
नदीसोबत वाहत राहो ही जीवनाची रीत।

- गणेश चापुलकर