माझं गाव

मातीचा सुगंध दरवळतो सकाळी,
कोंबड्याच्या आरवणीत उजाडते भाळी।
ओढ्याच्या पाण्यात आरसा दिसे,
गावाचं जीवन साधेपणात हसे।

कच्च्या रस्त्यावर पावलांचे सूर,
डोक्यावर घागर, डोळ्यांत भरपूर ऊर।
विहिरीजवळ गप्पा रंगती जिव्हाळ्याच्या,
दुःख-सुख वाटे साऱ्या घराण्याच्या।

शेतात राबे शेतकरी घाम गाळून,
पिके डुलती वाऱ्याशी गप्पा मारून।
नांगराच्या रेषेत स्वप्नं रोवलेली,
मातीशी नाळ जन्मोजन्मी जोडलेली।

संध्याकाळी देवळात दिवा उजळे,
भजन-कीर्तनात मन विसरून झुले।
चुलीच्या धुरात आईचं प्रेम,
भाकरी-भाजीमध्ये जीवनाचं नेम।

नाही इथे झगमग, नाही दिखावा,
माणुसकी हाच इथला ठेवा।
शहरापेक्षा साधं, पण सोन्यासारखं,
माझं गाव—मनाला लाभलेलं स्वर्गासारखं।

- गणेश चापुलकर